Boulderen, mag ik al?

Ik had oprecht nooit gedacht dat er nog een tijd zou komen, zeker niet in de winter, dat ik uit zou kijken naar een zondag. De dag vóórdat de werkweek weer begint.

Ben je gek Kim?

Ik denk het wel ja, want ik kijk al weer dagen uit naar zondag. Niet omdat mijn vriendin dan weer terug naar haar eigen huis gaat natuurlijk. Wel kijk ik uit naar mijn techniekcursus boulderen. De wattes?

Ik klim al ruim 10 jaar heel erg onregelmatig, dus mijn niveau is bizar laag. Ooit gaf ik kinderen van een jaar of acht ‘klimles’ in Den Haag, een paar van die kiddo’s zijn behoorlijk goed terecht gekomen. Toch kan ik er dus helemaal geen bal van, want mijn niveau blijft ál jaren een beetje rond de 4 hangen. Ik wil meer, ik wil beter, ik wil gewoon een fatsoenlijke 5 kunnen boulderen.

Daarom ben ik begonnen aan een techniek cursus, deze keer in Amersfoort bij Kei Boulderhal. En zondag mag ik dus weer. We zijn nu een klein groepje aan het samenstellen om regelmatiger te gaan boulderen, zodat je niet zo makkelijk afzegt. Dat is namelijk helemaal niet mijn valkuil, dat niemand gaat en ik denk: oke laat maar ik blijf op de bank een serie kijken. 

Missie: nu écht

Ik roep dus al tijden dat ik een 5 wil boulderen als niveau, maar ik moet daarvoor minimaal één keer per week gaan boulderen en daarnaast ook eigenlijk nog een beetje krachtsport doen. Dus misschien moet ik gewoon stoppen met miepen en gaan. Hup met mijn luie donder elke zondag richting Boulderhal Sterk in Utrecht om daar lekker even een paar uurtjes puzzels op te lossen en ondertussen ook nog fit worden. Want dat is wat ik het fijnst aan boulderen vind, het is een uitdaging, zowel mentaal als fysiek. Dus er is geen ruimte voor piekeren of werk of ander gedoe. Het is Kim en een boulder. Is het al zondag?

In twee avonden The Sinner kijken, ik kan dat!

Dit weekend keek ik samen met mijn vriendin in twee avonden seizoen 2 van The Sinner op Netflix. Doordat we een vrij grote afstand hebben, kijken we vaak tegelijkertijd een serie en ondertussen zitten we te beeldbellen. Samen serie kijken zonder fysiek samen te zijn.

Het eerste seizoen keek ik vorig jaar al, en daar schreef ik onderstaande over toen ik nog een top 5 wilde maken van de beste series van 2017.

Als een jonge moeder zich niet kan herinneren waarom ze een vreemde heeft doodgestoken, probeert een sympathieke rechercheur alsnog het mysterie te ontrafelen.

Deze serie wordt door veel mensen gebingewatched en is daarom misschien ook geen hele rare uitkomst in mijn top 5. Ik hou van horror en thriller-achtige series die vrij tot heel eng zijn. Veel mensen zeiden dat deze serie soms te ‘gruwelijk om te kijken’ is. Ik vind dat persoonlijk wel meevallen. Jessica Biel acteert fantastisch, haar rol is zowel intrigerend als beangstigend. En al met al vind ik de sfeer van de serie echt zo goed, je zit er helemaal in. Helaas voor een fervent seriekijker als ik, voorspelde ik aan het begin al redelijk het einde. Toch vond ik het een spannend plot en zaten er hele mooie plottwisten in die zelfs ik niet verwachten. Aanrader dus!

Nieuw seizoen, nieuwe verhaal

We hebben dezelfde sympathieke rechercheur Harry Ambrosa, maar verder is het een ander verhaal. Ik moest even wennen, omdat ik ergens verwacht had dat we weer verder zouden gaan met het verhaal uit seizoen 1, maar na de eerste aflevering zat ik er gelijk in. Wat een verhaal, wat een plottwisten en wat spannend. Ik kijk echt veel series, dus meestal voorspel ik wel iets, maar dit, dit was wel echt fantastisch. Daarom keken we dus ook vier afleveringen op één avond, je wilt dit niet stoppen met kijken. Heerlijk om je zo in een serie te verliezend! Hebben jullie hem al gezien?  Vond je dit seizoen The Sinner beter dan het eerste seizoen?

Podcast, een nieuwe verslaving?

Ik kijk gigantisch veel series en ook redelijk wat films. Ik kan met gemak een paar uur (lees 6 a 8 uur) achter elkaar een hele seizoen van een serie kijken, zeker als deze serie mij grijpt. Series en films vragen alleen van je dat je niet duizend andere dingen kan doen, zoals naar buiten gaan, rijden, koken of afwassen.

Ruimte

Een podcast geeft je wél die ruimte. Je zet je koptelefoon op en je luistert. Tijdens een wandeling in het bos, tijdens het afwassen of schoonmaken, tijdens het koken of tijdens de was opvouwen. Of zonder koptelefoon met een draagbare speaker onder de douche of tijdens het rijden. Ik ben fan, uh, verslaafd dus.

Zo reed ik vorige week naar huis vanuit Groningen met de podcast Caliphate van The New York Times. Ik zit meerdere malen met mijn hand voor mijn mond of gewoon met open mond te luisteren. Wát een verhaal. Wat is oorlog toch verschrikkelijk en wat is dit toch allemaal uit de hand gelopen…

The war on terror has cost the U.S. billions and has been fought for nearly 20 years. Times reporter Rukmini Callimachi asks the question “Who are we really fighting?”

Rukmini geeft een heel mooi beeld van de ‘war on terror’. Dit is zo’n verhaal dat onder mijn huid gaat zitten, waar je je ongemakkelijk bij voelt, maar ondertussen ga je wel meevoelen met alle partijen. Zo mooi, zo oneerlijk, kippenvel, continu.

Dit zijn de verhalen waardoor ik denk: was ik maar oorlogsjournalistiek gaan doen. Kon ik maar zulke mooie verhalen en interviews doen. Kon ik maar echt verschil maken in de journalistiek. Ironisch wel, dat ik afgestudeerd journalist ben, maar ik ben nooit in de journalistiek gaan werken. Misschien moet ik daar toch nog iets mee gaan doen, ooit. Mooie verhalen schrijven, interviews doen.

Podcast verslaafd

Nog zo’n voorbeeld van fantastische journalistiek is Dr Death van Wondery. Een verhaal waar je u tegen zegt, op een prachtige en fantastische meeslepende manier verteld. Zoals jullie al wel merken, heb ik weer een nieuwe obsessie of verslaving gevonden. And I like it. Elk moment dat ik kan, zet ik nu een podcast op, maar ik kijk natuurlijk ook nog steeds graag series.

Ik gebruik nu de app Podcast Addict en mijn lijstje is al aardig groot, maar ik wil meer, zoals een goede verslaafde betaamd. Geef me meer mooie, goede en/of leuke podcasts, laat ze achter in de comments!

 

Missie gezond mislukt, alweer…

Of toch niet? Ik zie veel dingen als mislukt, omdat ik opgeef, of omdat ik gewoon geen zin meer heb om iets te doen of omdat ik uitgekeken ben. Is mijn missie gezond dan écht mislukt?

Het zou raar zijn om te zeggen dat het niet mislukt is, maar een betere vraag is eigenlijk, is het erg dat het mislukt is? Is het erg dat ik geen zin meer heb, of dat ik iets niet volhoud? Daarop kan ik natuurlijk geen allesomvattend voor iedereen sluitend antwoord op geven, maar misschien kan ik wel ontrafelen hoe het bij mezelf zit.

Missie: gezond

Soms geef ik al na een paar weken op. Zo wil ik graag gezond eten, iets slanker/fitter worden én daardoor sterker worden, zodat ik een hoger niveau kan gaan boulderen. Maar dit roep ik al jaren. Letterlijk jaren. Ik heb al duizend dingen geprobeerd, maar ik hou het niet vol. Ik geef op. Is dat sterk?

Dit zijn een paar screenshots van het appje van MyFitnessPal. Ik probeer deze app dagelijks bij te houden wat ik eet en vooral hoe het dan zit met de macro’s, zodat ik weet of ik een beetje normaal eet, of te veel of te weinig. Maar ook hier kun je weer zien, dat mijn inspiratie al snel weer weg is. Is zo’n app dan gewoon niet voor mij gemaakt. Ik denk het.

Is dat erg?

Nee. Ik wil me niet schuldig voelen, omdat ik iets ‘opgeef’. Terwijl ik helemaal niet opgeef. Ik ben gestopt met me druk maken om mijn ‘volhouden’. Stoppen met in dit appje obsessief bijhouden betekent niet dat mijn missie mislukt is. Ik eet nu elke dag ongeveer hetzelfde ontbijt, dezelfde lunch en ik weet wanneer ik iets ‘slechts’ eet en ik luister beter naar mijn lichaam. Ik eet meer fruit, meer groenten en ik voel me fantastisch. De weegschaal schommelt nauwelijks. Hoe erg is het dan om géén appje bij te houden?